Historia Żywego Różańca sięga 1744 roku, kiedy to jako Arcybractwo Różańca św. pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N.M.P. i Najsłodszego Imienia Jezus, zostało założone przez OO Dominikanów z Oświęcimia i za staraniem ks. proboszcza Jerzego Odrokieńskiego wprowadzone w Bieruniu Starym. Członków obowiązywało codzienne odmawianie jednej całej cząstki różańca. Arcybractwo zostało za sprawą ks. proboszcza Hawlickiego, w 1861 roku przekształcone w Bractwo Żywego Różańca. Zostało wtedy podzielone na róże składające się każda z 15 członków, mających obowiązek odmawiać codziennie jedną dziesiątkę, czyli tajemnicę, co składa się na odmówienie całego Różańca każdego dnia w intencji Bractwa Różańcowego.

W przeszłości każdy z 15 członków w „róży” co miesiąc odmawiał następną dziesiątkę, czego pilnowali przełożeni „róż”, przydzielając następną tajemnicę wraz z odpowiednią modlitwą. Dzisiaj każdy członek „róży” odmawia na stałe tę samą tajemnicę. Należy jeszcze wspomnieć, że parafia Bieruń Stary (oczywiście bardziej rozległa za ks. proboszcza Bieloka) miała już 110 „róż”, a później nawet 150. Od 80-tych lat „róże” stawały się niekompletne, a niektóre nawet zupełnie zanikły. Z 60 „róż”, po uporządkowaniu mamy obecnie 39 „róż” żeńskich i 4 męskie. Do tego też czasu roczna składka była formą odkładania oszczędności na koszty pogrzebu w kościele. Obecnie składka roczna wynosi 7 zł. i z tych składek odprawianych jest rocznie 100 mszy św. za żywych i zmarłych członków Różańca św. a w razie śmierci odprawia się mszę św. indywidualnie. Każda „róża” ma swojego przewodniczącego, który dba o to, by „róże” były kompletne, gdyż w razie śmierci którejś z 15 osób, trzeba jej miejsce uzupełnić. Będąc członkiem Żywego Różańca zapewniamy także stałą modlitwę i dary mszy św. za życia i po śmierci.

Opiekun : ks Michał Kalitta

Spotkania :