Strona się ładuje...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Projekt:Lubawa parafia sw.Jana Chrzciciela i Michała Archa...
Obiekty
Nowy
 Przejdź do  
strony    
Strona
Publikuj
 Podgląd 
Format 
    
 Usuń 
Właściwości
Bezpieczeństwo
Zawartość
  Tekst i  
Obrazy
Ankieta
Forum
Fotogaleria
Wpisy
Katalogi
Dodatki
Pozostałe
Pliki
Obrazy
Szablon
  web    
 Języki 
Ustawienia
    
 
Edytuj zawartość
 
Projekt:Lubawa parafia sw.Jana Chrzciciela i Michała Archa...
Obiekty
 
Nowy
 
 
 
 Przejdź do  
strony    
 
 
Strona
 
Publikuj
 
 
 Podgląd 
 
 
Format 
    
 
 Usuń 
Właściwości
Bezpieczeństwo
 
Zawartość
 
  Tekst i  
Obrazy
 
Ankieta
Forum
Fotogaleria
Wpisy
Katalogi
Dodatki
 
Pozostałe
 
Pliki
 
 
Obrazy
 
 
Szablon
  web    
 
 
 Języki 
 
 
Ustawienia
    
 
 
 
 
 
 
 
Publikuj
 
 
Zmiany wprowadzone na tej stronie nie zostały opublikowane.
 
Edytuj zawartość
 
 
 
 
Projekt:Lubawa parafia sw.Jana Chrzciciela i Michała Archa...
Obiekty
 
Nowy
 
 
 
 Przejdź do  
strony    
 
 
Strona
 
Publikuj
 
 
 Podgląd 
 
 
Format 
    
 
 Usuń 
Właściwości
Bezpieczeństwo
 
Zawartość
 
  Tekst i  
Obrazy
 
Ankieta
Forum
Fotogaleria
Wpisy
Katalogi
Dodatki
 
Pozostałe
 
Pliki
 
 
Obrazy
 
 
Szablon
  web    
 
 
 Języki 
 
 
Ustawienia
    
 
 
 
 
 
Edytuj zawartość
 
 
 

<head>
	<meta http-equiv="Refresh" content="60; url=https://lubawa-eparafia.dl.pl" />
</head>
 
 
 
 
 

Tutaj możesz wstawić nową lub przeciągnąć istniejącą treść.
 

 
 
 
 
 
 
 
Edytuj zawartość
 
 
 

lubawa parafia św.Jana Chrzciciela i Michała Archanioła - Serdecznie zaprasza ;)

 
Edytuj zawartość
 
 
 

 

 

 
Edytuj zawartość
 
 
 

 

 
 
 
 
 
 
 
 

Tutaj możesz wstawić nową lub przeciągnąć istniejącą treść.

Informacje dla początkujących Kliknij tutaj

 
 
 
Edytuj zawartość
 
 
 

       Kartka z Kalendzarza Chrześćijanina       

 


Jest 

 

Osoba online

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 

Tutaj możesz wstawić nową lub przeciągnąć istniejącą treść.
 

 
Lubawa parafia w.Jana Chrzciciela i Michała Archanioła
 
 
 
 
 
 

Tutaj możesz wstawić nową lub przeciągnąć istniejącą treść.
 

 
 
 
 
 
 
 
Edytuj zawartość
 
 
 

lubawa parafia św.Jana Chrzciciela i Michała Archanioła - Serdecznie zaprasza ;)

 
Edytuj zawartość
 
 
 

 

 

 
Edytuj zawartość
 
 
 

 

 
 
 
 
 
 
 
 

Tutaj możesz wstawić nową lub przeciągnąć istniejącą treść.

Informacje dla początkujących Kliknij tutaj

 
 
 
Edytuj zawartość
 
 
 

       Kartka z Kalendzarza Chrześćijanina       

 


Jest 

 

Osoba online

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 

Tutaj możesz wstawić nową lub przeciągnąć istniejącą treść.
 

 
Lubawa parafia w.Jana Chrzciciela i Michała Archanioła
 

Tutaj możesz wstawić nową lub przeciągnąć istniejącą treść.
 

 
Edytuj zawartość

lubawa parafia św.Jana Chrzciciela i Michała Archanioła - Serdecznie zaprasza ;)

Edytuj zawartość

 

 

Edytuj zawartość

 

Tutaj możesz wstawić nową lub przeciągnąć istniejącą treść.

Informacje dla początkujących Kliknij tutaj

 
 
Edytuj zawartość

       Kartka z Kalendzarza Chrześćijanina       

 


Jest 

 

Osoba online

 

 

 

Tutaj możesz wstawić nową lub przeciągnąć istniejącą treść.
 

 
Lubawa parafia w.Jana Chrzciciela i Michała Archanioła

Bóg Nie lubi lizusów ! ? Rozważanie kim jest dla mnie i dla Ciebie Jezus

Bóg nie chce ślepego posłuszeństwa. Nie chce ludzi potulnych i bezkrytycznych. Dlatego szanuje nawet nasz grzech. Chce naszego zaufania, a ono rodzi się bardzo powoli, ponieważ boimy się, że zostaniemy zranieni. Zanim więc odważymy się komuś zaufać, wielokrotnie go sprawdzamy i testujemy. Bóg też pozwala, byśmy Go sprawdzali

 

Pamiętam co najmniej kilka rozmów z osobami, które spowiadały się z tego, że przychodzą im na myśl rozmaite pytania dotyczące sensu życia, nauczania Kościoła, dogmatów, a czasem też tego, czy Bóg naprawdę istnieje. Pytania te budziły w nich lęk, bo wyrywały ich z dotychczasowego sposobu myślenia. Z jednej strony bały się, że szukanie odpowiedzi jest grzechem, a z drugiej trudno było im wierzyć tak samo jak wcześniej. Zamiast potraktować wątpliwości jako zaproszenie do pogłębienia swojego życia duchowego, żałowały, że w ogóle dopuściły je do siebie.

kto pyta i błądzi...

Najwięcej pytań o wiarę pojawia się zazwyczaj wtedy, gdy dorastamy. Przestaje nam już wystarczać przekazany przez rodziców obraz Boga, potrzebujemy zbudować własny. Bóg, którego ostatecznie wybierzemy, może być Bogiem rodziców, ale może być też zupełnie inny. To bardzo ważny moment, bo zależy od niego, jaka będzie nasza relacja z Bogiem i czy w ogóle jakaś będzie. Aby ten wybór nie był pozorny, każdy człowiek musi najpierw podać w wątpliwość wszystko to, co już wie o Bogu. Musi spróbować nazwać to, co odczuwa w swojej relacji z Nim, ocenić, co to dla niego znaczy. Jeśli tej pracy wewnętrznej nie wykona, będzie naśladował rodziców w rytuałach, ale jego wiara będzie martwa. Pytania są więc nieuniknione i wcale nie muszą świadczyć o braku zaufania do Kościoła.

Trzeba je sobie zadawać i unikać łatwych odpowiedzi. Wątpliwości związane z rzeczywistością wiary rzadko można szybko rozwikłać, niektóre towarzyszą nam przez całe życie. Wracamy do nich w różnych życiowych sytuacjach i na podstawie nowych doświadczeń dodajemy coś nowego do swojej pierwotnej odpowiedzi. Często też różne doświadczenia weryfikują nasze odpowiedzi. Można np. teoretyzować na temat cierpienia, ale gdy spotyka kogoś bliskiego, przekonujemy się, że jedyne, co możemy zrobić, to przy tej osobie po prostu być.

Są też takie problemy, których mimo usilnych poszukiwań nie udaje nam się rozwiązać. Jedyne co możemy zrobić, to uznać czyjś autorytet, np. Kościoła. Nie zwalnia nas to jednak z dalszych poszukiwań. Warto co jakiś czas wracać do tych trudnych zagadnień i próbować je sobie jakoś porządkować. Ja ciągle zadaję sobie pytanie o to, dlaczego Eucharystia, będąca przecież zjednoczeniem z Bogiem, tak mało zmienia w naszym życiu. Stawiam też inne: co dla mnie znaczy bycie w zakonie żebraczym, jeśli wokół widzę ludzi o wiele biedniejszych ode mnie?

Możemy te pytania tłumić, ale w trudnych momentach życia na pewno się ujawnią i uderzą w nas ze zdwojoną siłą. Lepiej więc świadomie je podjąć i drążyć, dopóki nie znajdziemy jakiejś - choćby tymczasowej - odpowiedzi. Jeśli ktoś zbyt szybko się zniechęci, często poprzestaje na stwierdzeniu, że Pan Bóg nie ma wpływu na nasze życie albo w ogóle nie istnieje, i odchodzi od Niego. Zdarza się też, że ktoś odchodzi, ponieważ uznał, że samo dopuszczenie wątpliwości wykluczyło go z grona wierzących.

testowanie Boga

Bóg nie chce ślepego posłuszeństwa. Nie chce ludzi potulnych i bezkrytycznych. Dlatego szanuje nawet nasz grzech. Chce naszego zaufania, a ono rodzi się bardzo powoli, ponieważ boimy się, że zostaniemy zranieni. Zanim więc odważymy się komuś zaufać, wielokrotnie go sprawdzamy i testujemy. Bóg też pozwala, byśmy Go sprawdzali.

Chce być przez nas zrozumiany, więc pozwala nam wszystko wielokrotnie podawać w wątpliwość - tak długo, aż uzyskamy świadomość dobra i zła. Próbuje nauczyć nas współodczuwania z Nim.

Chce nas nauczyć żyć, ale do niczego nie zmusza. Możemy przyjąć to, co Bóg mi proponuje i zacząć tym żyć, ale możemy też postępować inaczej. Jeśli zaryzykuję podążanie za Nim, to w konkretnych sytuacjach będę się przekonywać, że ma rację. Zaufanie będzie nas umacniać. Im więcej będziemy mieli zaufania, tym mniej będziemy potrzebować sprawdzać Boga. To tak jak z przyjacielem: gdy się poznajemy, musimy się najpierw o sobie dużo dowiedzieć, zadać mnóstwo pytań i uważnie się nawzajem słuchać. Rozmaite przeżyte wspólnie wydarzenia przekonują nas o tym, że możemy na sobie polegać - najpierw w drobnych sprawach, potem w poważniejszych. Zanim zyskam pewność, że przyjaciel nie zawiedzie mnie w najtrudniejszych chwilach, po wielokroć podświadomie testuję go w codziennych sytuacjach, kwestionuję jego poglądy, kompetencje itd. W końcu ufam mu na tyle, że jestem w stanie ślepo pójść za jego radą. Lepiej niż inni rozumiem też motywy jego postępowania.

Czy Bóg najpierw nas wychowuje, czyli uczy dokonywać właściwych wyborów, pokazując ich konsekwencje, czy też nas prowadzi? Wydaje się, że jest jak rodzic, który stymuluje w dziecku wszystko to, co służy jego rozwojowi. Czasem usuwa przeszkody z jego drogi, czasem specjalnie je ustawia, by dziecko nauczyło się je pokonywać. Spotkałem niedawno znajomych, którzy długo zastanawiali się nad wyborem szkoły dla swojej pociechy. Rozważali, czy lepiej posłać ją do elitarnej prywatnej szkoły, czy do publicznej znajdującej się w pobliżu ich domu. Wybrali tę publiczną, bo uznali, że ona lepiej przygotuje do życia.

Nie zawsze podobają się nam metody, jakimi Pan Bóg posługuje się, by do nas przemówić. Bywa, że są one dla nas nawet bolesne. Wcale nie muszą nam się podobać- możemy powiedzieć o tym Panu Bogu. Na tym etapie posłuszeństwo polega bowiem głównie na wsłuchiwaniu się w Jego głos, w to, co On chce przez to lub inne wydarzenie nam przekazać.

Posłuszeństwo rozumiane jako bezgraniczne oddanie się Bogu - takie, o którym mówią np. święci - jest już wynikiem pewnej dojrzałości duchowej, zjednoczenia z Nim. Zawsze jest też jednak aktem wolnej woli, na który człowiek decyduje się pod wpływem tego, co wie o Bogu. Nie chodzi o to, by powierzać się Bogu na zasadzie: „Masz mnie, Panie Boże, i rób ze mną, co chcesz". Zawierzenie jest pewnym krokiem w rozwoju duchowym i nie należy go na siłę przyspieszać, wypierając jakieś zastrzeżenia, obawy, zwątpienia. Aby Bogu naprawdę zaufać, trzeba je w sobie przepracować. Kiedy to nastąpi, możemy powiedzieć, że od tego momentu Bóg człowieka już nie tyle wychowuje, co prowadzi.

czy chcesz być Moim ludem?

W Biblii znajdziemy wiele historii, w których człowiek kłócił się z Panem Bogiem. Spierał się z Nim Abraham, Mojżesz, Jonasz... Od chwili stworzenia człowiek jest partnerem , jest traktowany poważnie. Na kartach Starego Testamentu częściej jednak spotkamy się z obrazem Boga Wychowawcy. W księgach mądrościowych Bóg wprost wykłada, co jest dobre, a co złe, a historia Izraela jest opowieścią o tym, jak Bóg daje się coraz lepiej poznać i jak lud dojrzewa do zjednoczenia z Nim.

Bóg ostrzega, doświadcza, czasem dotkliwie karze, ale zawsze towarzyszy temu pytanie o wybór: „Czy chcecie być moim ludem?". Zawiera z Izraelem kolejne przymierza i cierpliwie pokazuje, na czym ma polegać więź z Nim. Jest jednak między Bogiem a ludem jakaś bariera, która jest konsekwencją grzechu pierworodnego. To Bóg ciągle wychodzi do człowieka, wyciąga rękę, poucza.

czy Bóg zmienia zdanie?

Trudno jest postawić jakąś granicę, której nasze wątpliwości nie powinny przekraczać. Wydaje mi się, że granicą jest człowiek, bo te pytania są w nim. Nie bałbym się zadawać pytań, nawet tych bardzo głupich i bezsensownych. Niech powstają, Pan Bóg się nie obrazi. Nie bałbym się także krzyczeć do Boga, gdy trudno nam się zgodzić z Jego wolą. Pan Bóg słyszy nasz ból i na pewno się nie gniewa. Lepiej do końca przeżyć wszystkie zwątpienia, niż udawać, że się wierzy.

Mój wychowawca w seminarium, o. Aleksander Hauke-Ligowski OP, któremu bardzo dużo zawdzięczam, podkreślał, że dojrzałość potrzebuje pewnej przestrzeni wolności. Dokonując wyborów, musimy się liczyć z tym, że popełnimy błędy i poniesiemy tego konsekwencje. Lepiej jednak je popełniać coś robiąc, niż siedzieć z założonymi rękoma i czekać na pochwałę za to, że uniknęliśmy pomyłki ze swojego doświadczenia wiedzą, że relacja w wychowaniu nie jest jednostronna. Oni także uczą się od swoich dzieci. Czy zatem my też jakoś wpływamy na Pana Boga? Bóg się nie zmienia w tym, że chce nas zbawić, ale też dostosowuje się do nas. Spotyka się z nami takimi, jakimi jesteśmy. Jeśli jest to np. stan grzechu, przychodzi w miłosierdziu. Jest w relacji z nami, więc nasze modlitwy, wołania, skargi mogą sprawić, że będzie szukał innej drogi do nas.

Więcej w dziale : Z zycia Koscioła

Lubawa parafia w.Jana Chrzciciela i Michała Archanioła